Posbank

Eigenlijk zouden we vandaag lopen van Velp naar Dieren. En daarna met de trein terug. De auto hadden we geparkeerd bij het NS station in Velp. Tot de Posbank liepen we verhard over het fietspad. Eigenlijk zou de wandeling verder naar Dieren gaan en zouden we het allermooiste overslaan. We besloten bij de Posbank naar beneden te lopen waar de hei schitterend in bloei stond. In dat gebied hebben we nog heel wat heen en weer gelopen omdat alles er zo mooi en geweldig paars uitzag. Onderweg nog wat gedronken en weer terug gelopen na Velp na 18 km.

Textielmuseum Tilburg

Voor een afwisselend en gevarieerd aanbod van tentoonstellingen op het gebied van textielvormgeving, mode, beeldende kunst en industrieel erfgoed dan is een bezoek aan het kleurrijke Textielmuseum in Tilburg zeker de moeite waard. In het textiellab is het hele maakproces op de voet te volgen. Er is een rondleidingen van 30 min. die je wegwijs maakt hoe het museum in elkaar zit. En mocht je dorstig geworden zijn of honger gekregen hebben van dit alles dan is er het Textielcafë voor een drankje, hapje of lunch. Tafellakens, Servetten,Theedoeken maar ook boeken over textiel zijn te koop in de winkel van het museum.

Tickets gewonnen bij Visit Brabant. Wat leuk dat je als VisitBrabant-Local een tip gedeeld hebt. We hebben goed nieuws: je ontvangt 2 tickets voor het TextielMuseum inclusief lunchvoucher (t.w.v. €12,50)!

Je e-tickets vind je in de bijlage. Print deze uit en neem deze mee! E-tickets die niet afgedrukt zijn worden niet geaccepteerd als geldig toegangsbewijs.
Je ticket is geldig t/m 31 december 2017 en niet inwisselbaar voor geld.

Kampina NS wandeling Boxtel - Oisterwijk

De Camping NS Wandeling is rond de 17 km en gaat van station Boxtel naar station Oisterwijk. De route volgt het Brabants Vennenpad. Onderweg passeer je beekjes, heidevelden, bossen en vennen. Verder via de Oisterwijkse bossen met vennetjes naar het eindpunt. De route is voornamelijk onverharde zandwegen en smalle bospaden.  Op maandag is veel horeca gesloten maar Boshuis Venkraai, na 13 km, was wel open voor een drankje en hapje. De beschrijving is te vinden op de site van Wandelnet of op de NS site, dagje weg, wandelen.

Olat Wandeldagen Nijnsel richting Mariahout

Vandaag ruim 21 km gelopen bij de W.S.V. OLAT, Olat wandeldagen op 06 aug. Deze route ging richting Mariahout. Route was weer zeer goed gepijld en georganiseerd. Wel bijna onverhard en natuurlijk ontbraken de waterplassen ook niet in de bossen.

Alle afstanden verlaten De Vresselse Hut en lopen via de achterzijde in de richting van het Vresselse Bos. Over mooie landweggetjes wordt de route vervolgd in de richting van de Mosbulten. Inmiddels is de 10 km al afgebogen. De Mosbulten is een fraai kleinschalig natuurgebied dat aangelegd is ter compensatie van A50. We slingeren afwisselend door stukjes bos en velden.
Iets verderop treffen we de wagenrust, waar de Olatvrijwilligers ons al op staan te wachten.
Lekker even zo'n momentje voor jezelf, kopje koffie, thee, misschien een stukje vlaai, een praatje met andere wandelaars en
dan weer op pad. We lopen in de richting van een mooi bosgebied vlak voor uithoek Broek.
Na dit bosgebiedje volgt de splitsing. De wandelaars op de 15 km buigen af. Zij vervolgen de route naar de achterzijde van het Vresselse Bos.

De lopers op de 20km gaan op weg naar de caférust in Mariahout.Na de rust lopen we langs de kloostertuin, met de Mariagrot, naar bosgebied de Paalberg. Opnieuw passeren we een ven, ditmaal het Torrenven.Iets verder komt de 15 erbij. Dan lopen we naar de achterkant van het Vresselse Bos. Het witte tentdoek komt in zicht: wagenrust 3, de soeppost. Inmiddels is ook de 10 km aangesloten en zijn alle wandelaars samen.De laatste 5 km blijven we in het mooie Vressese Bos met z'n vele vennen. Smalle slingerpaadjes en brede bospaden wisselen elkaar af.Het is genieten tijdens deze laatste kilometers. Nog even en dan is de finish in zicht en komt een einde aan de Olat Wandeldagen. 

Nijmeegse Vierdaagse 2017

 Via Hi-Tec had ik mijn inschrijving voor de Nijmeegse Vierdaagse 2017 gewonnen. Ik was een van de 20 gelukkigen.

 Onze looptijden voor dag 1,2,3 en 4.

 Op 17 juli moesten we ons polsbandje en startkaart ophalen voor 17.00 uur op de Wedren. Daarna nog even de stad in om de sfeer te proeven.

 Dag 1, 18 juli, de dag van Elst

 Dag 2, 19 juli, de dag van Wijchen

 Dag 3, 20 juli, de dag van Groesbeek en de Zevenheuvelen.

 Dag 4, 21 juli, de laatste dag, de dag van Cuijk.

 Van 18 t/m 22 juli stonden onze belevenissen in de krant Trouw.

De krantenartikelen die in Trouw stonden tijdens de Nijmeegse 4 daagse over ons geschreven door Cindy Cloin. 

Alvast wat sfeer proeven

Verslaggever Cindy Cloin woont in Nijmegen. Deze week komt de Vierdaagse drie dagen langs haar huis en heeft ze drie lopers te logeren.

Op tafel staat een grote bos gladiolen. De uithoeken van het kantoor in de tuin zijn ontdaan van spinrag, de slaapbank is uitgeklapt en opgedekt. We maken ons klaar. Nijmegen ook: voor ruim 44.000 wandelaars, onder wie 5.000 militairen, en elke dag zo'n 200.000 feestgangers.

Het is een nogal uit de kluiten gewassen feestje, die Vierdaagse. Al weken hangt het in de lucht. Soms letterlijk, zoals de kilometers lange lijnen met schoenen boven de straten. Wegopbrekingen zijn in allerijl dichtgegooid. Op de Wedren waar de wandelaars starten en finishen is een compleet dorp uit de grond gestampt, net als in Heumensoord waar de militairen uit 34 landen verblijven. Langs de Via Gladiola markeren toeschouwers zoals elk jaar alvast hun plekje met rood- wit lint of een bankstel met een bordje erop: 'gereserveerd'.

De afgelopen twee dagen stroomde Nijmegen vol. Ook 'onze' drie lopers arriveren. Broer van Gisbergen (z'n 8ste Vierdaagse) uit Reusel, Ron Vermeulen (4de keer) en Nicky van der Heijden (5de keer) uit Helmond. Uit hun auto halen ze tassen vol mueslibollen, repen en sportdrank, wandelschoenen en sokken, pleisters, rollen tape en andere noodhulpmiddelen, extra wandelschoenen en slippers, kleding tegen de hitte en de regen, en niet te vergeten een doos rode wijn. En nog eentje. "Je kan maar beter goed voorbereid zijn", zegt Ron.

Officieel verblijven zo'n 2000 wandelaars bij Nijmegenaren in huis. Officieus zijn dat er veel en veel meer. In de wijde omgeving is geen leeg bed meer te vinden. Bij de Vierdaagsecamping in Hatert, waar je niet kunt reserveren, stonden wandelaars met hun huis op wielen al vijf dagen van tevoren in de rij. Traditie.

Nadat ze zijn geïnstalleerd, fietsen onze lopers naar de Wedren voor hun startbewijs en snuiven ze alvast Vierdaagsesfeer op, met een frietje en biertje erbij. En dan vroeg naar bed, omdat je om 4 uur weer op moet. Slapen lukt niet die eerste nacht, weet Nicky. Maar ook dat is traditie. En daar gaan ze dan. Nog vier dagen 40 kilometer te gaan.

De wandelaars en de stappers

Verslaggever Cindy Cloin woont in Nijmegen. Deze week komt de Vierdaagse drie dagen langs haar huis en heeft ze drie lopers te logeren.

De dagrugtas is gepakt: drinken en wat te eten, een petje tegen de zon. Meer hoeft er niet mee. De tape op de voeten werd gisteravond al nauwkeurig aangebracht. Nu is het nog slechts een kwestie van wachten op het startschot van marsleider Johan Willemstein voordat de 101e Vierdaagse echt begint. 'Je kan maar beter vooraan staan, dan ben je meteen weg', zegt Broer van Gisbergen, een van 'onze' lopers.

Maar het duurt nog even voordat ze mogen. Om 4 uur start de 50 kilometer, om 5 uur de eerste groep van de 40 kilometer. Ongeduldig wachten de lopers als koeien die na een lange winter de wei weer in mogen. Wat is dat toch, dat je vier dagen lang het uiterste van jezelf vergt. Uren en uren, voetje voor voetje, op naar weer een kilometer.

'Als je het me nu vraagt, weet ik het eigenlijk ook niet', zegt Ron Vermeulen uit Helmond. 'Ik zou nog best even in m'n bed willen liggen. Maar als we zo op weg zijn, dan voel ik het. Ik loop normaal liever niet in zo'n grote massa, maar met de Vierdaagse hoort het erbij. Er is zoveel gezelligheid en sfeer langs de route.'

Maak plezier, geniet van de saamhorigheid. Met die woorden stuurt de marsleider de ruim 42.000 wandelaars die uiteindelijk hun startbewijs haalden op weg. 'Jullie kunnen het! Nog een klein stukje!' In het centrum dat nadampt van een lange nacht, worden de wandelaars toegejuicht door de stappers uit de kroegen. Zij hebben er al bijna een Vierdaagse op zitten, want de feesten begonnen dit weekend.

Kamiel Gulpen stond tot 1 uur vannacht zelf achter de bar, daarna was het zijn beurt. Met moeite wist hij zijn vrienden uit Amsterdam over te halen om eens naar de Vierdaagse te komen. 'Maar nu ze dit zien, willen ze hele week wel blijven. Het is ook zo gaaf!'

Als het kilometers lange lint van lopers langzaam over de Waalbrug richting Arnhem verdwijnt, gaan de feestvierders huiswaarts. Even slapen, zodat ze straks weer paraat staan als de lopers Nijmegen weer binnenkomen.

Even alleen zijn

Verslaggever Cindy Cloin woont in Nijmegen. Deze week komt de Vierdaagse drie dagen langs haar huis en heeft ze drie lopers te logeren.

Natte lijven wringen zich door het drukke Nijmeegse centrum op roze woensdag. De lopers zijn nat van het zweet en van de sproeiers langs de route. Het advies om geen alcohol te drinken bij hitte, wordt duidelijk niet door iedereen nageleefd. Een deel van de lopers heeft zich speciaal gehuld in roze shirts, pruiken en tulen rokjes. Maar aan het lijf van Ron Vermeulen geen polonaise vandaag. 'De laatste tien kilometer waren heel, heel zwaar.'

De klamme hitte en zijn knie spelen hem parten. Vanochtend ging het nog wel. In Wijchen en Beuningen is het 'ontiegelijk gezellig' en staat er best een lekker windje. Dan loop je bijna vanzelf. Overal staan toeschouwers met sproeiers zodat lopers hun hoofd of pet nat kunnen maken. Maar als ze eenmaal Weurt voorbij zijn, valt de wind stil en is de pijnlijke knie niet meer te negeren.

Dan is het doorbikkelen puur op karakter, langs de industrieterreinen aan de rand van Nijmegen. Hoewel onze lopers Ron, Nicky van der Heijden en Broer van Gisbergen meestal proberen bij elkaar te blijven, besluiten ze nu het laatste stuk apart verder te gaan. Ieder op zijn of haar eigen tempo. "Ik moest even alleen zijn, pijn lijd ik het liefst in stilte", zegt Ron. Wat nogal absurdistisch klinkt als je deel uitmaakt van een wandellegioen van ruim 40.000 lopers en een veelvoud van toeschouwers langs de route. Maar toch. Even alleen lopen en de blik naar binnen richten, blijken genoeg om de finish te halen.

Ondanks de zware dag zijn ze alle drie zo rond de klok van half twee binnen. De grote boom op het finishterrein biedt schaduw en is de ideale plek om de schade van de dag te bekijken en te ervaren. Sommigen vallen meteen in slaap. Hoe later op de middag hoe leger de blik. De hulpdiensten behandelen tientallen mensen die oververhit zijn geraakt. Onze lopers liggen dan al lang in de hangmat thuis. Nog even rust voor dag drie begint.

De blaren op de handen

CINDY CLOIN

Met dikke tranen op zijn wangen passeert een Franse soldaat de finish. Zó veel pijn en zó opgelucht dat hij het heeft gehaald vandaag. Als de 'gewone' lopers hun finish hebben bereikt, moeten de ongeveer 5000 militairen nog drie kilometer naar Heumensoord. In dit natuurgebied bij ons om de hoek stampt defensie elk jaar een compleet dorp uit de grond. De militairen die al binnen waren, zitten met blote voeten en een plastic schenkkan bier in de grote feesttent en halen elk detachement onder luid gejoel binnen. Fransen, Russen of Amerikanen. Iedereen verdient applaus. Er vloeien nog meer tranen.

Boris Duijff is één van de jongens die al binnen is. Van boven de enkels tot aan de tenen zijn z'n voeten volledig beplakt met tape. Preventief, zo stelt hij gerust. Boris is lid van de studentenweerbaarheid in Den Haag en loopt voor de derde keer de Vierdaagse met defensie. Zijn detachement heeft het zwaar. "Mijn buurman was nauwelijks nog aanspreekbaar, hij zat in zijn eigen bubble. Dan is het mijn taak hem daar uit te halen."

Hij geniet van het saamhorigheidsgevoel dat de Vierdaagse oproept, het deel uitmaken van de militaire broederschap. En de gezelligheid natuurlijk. 'De eerste twintig kilometer lopen we in één stuk door. Daarna gaan we bieren en wat eten.' De tweede helft van de route zoeken ze afleiding om de pijn te verzachten. Zo zijn er free hugs van mooie dames en kinderen die high fiven.

Ook onze kinderen van vijf en acht jaar staan elke dag langs de weg naar Heumensoord voor de mannen en vrouwen in militair uniform, die stickers of vlaggetjes uitdelen. Hallo, bonjour, hallå of hola, ze groeten in alle talen. De kinderen high fiven zich de blaren op de handen. Het heeft voor hen iets magisch, ook zij ervaren de saamhorigheid. Dat blijkt wel als we het journaal aanzetten en er militairen in oorlogsgebied in beeld komen. "Gezellig!", roepen de kinderen enthousiast. "Daar hebben ze ook Vierdaagse!"

Verslaggever Cindy Cloin woont in Nijmegen. Deze week komt de Vierdaagse drie dagen langs haar huis en heeft ze drie lopers te logeren.

200 kilometer gastvrijheid

Een apk voor lichaam en geest. Dat is de Vierdaagse voor Qader Shafiq, Nijmegenaar afkomstig uit Afghanistan. Deze keer (zijn negende keer vijftig kilometer) was het voor hem zwaarder dan ooit. Blaren, een pijnlijke knie én een ontstoken teen speelde hem parten. "Maar de pijn van de afgelopen dagen maakt nu plaats voor een euforisch gevoel van overwinning", vertelt hij als hij voor de laatste keer deze Vierdaagse richting Nijmegen wandelt. Qader loopt voor het goede doel, Shelter City Nijmegen, waarbij mensenrechtenverdedigers een veilige plek aangeboden krijgen in de stad. "Hoe zwaar het ook is, daar wil ik het graag voor doen." Zo heeft iedereen die de Vierdaagse uitloopt een eigen verhaal. En wat het verhaal ook is, het is in alle gevallen een mooie overwinning op jezelf.

De muziekkorpsen, de gladiolen die worden uitgedeeld, de warme aanmoediging van vele tienduizenden toeschouwers en mensen die iemand die het moeilijk heeft letterlijk een stukje verder dragen op de 'Via Gladiola'. Het geeft je vleugels, zo ervaren ook onze lopers. "Al moet je de laatste kilometers hinkelen, je geeft het niet meer af op de laatste dag. Iedereen is uitgelaten, dit is zo overweldigend" zegt Ron Vermeulen, die het op de tweede dag heel zwaar had, maar vandaag lachend de finish passeert. Ook Nicky van der Heijden en Broer van Gisbergen mogen hun medaille ophalen. Het is volbracht, net voordat de grote drukte losbarst.

Qader is op dat moment nog lang niet binnen, hij wandelt in de achterhoede. Daar waar wandelaars slepen met hun benen, onwel worden van de hitte en op amper drie kilometer van de finish zeggen: ik stop ermee, van mij hoeft het niet meer. Toch gaat hij het halen. "Het voelt als een tweehonderd kilometer lange tafel van gastvrijheid en vriendelijkheid waar ik deze dagen aan mocht schuiven. Dan doet pijn er niet meer toe."

Verslaggever Cindy Cloin woont in Nijmegen. Deze week komt de Vierdaagse drie dagen langs haar huis en heeft ze drie lopers te logeren.

Val Di Fassa

Van 17 juni t/m 23 juni waren we te vinden in Val Di Fassa, Italië. We hadden er een hotel Golden Park Resort in Campitello Di Fassa geboekt. Een nieuw, erg goed en gezellig hotel met een lekker ontbijt iedere morgen.

De eerste dag hebben we meteen een Panorama Pass gekocht voor 3 dagen. Dan konden we in het gebied alle liften gebruiken die open waren plus openbaar vervoer.

Onze eerste wandeling was vanuit Campitello. Daar hebben we de lift naar boven genomen richting Col Rodella. Eerst hebben we op de col zelf gelopen richting 2 refugio's. Af en toe was het klimmen en dalen. Na de lunch besloten we naar beneden te lopen via een kiezelpad wat geen succes was. Het was af en to zo steil dat je weggleed. Eindelijk na een hele lange tijd kwamen we beneden met verzuurde kuiten. Vaak ingehaald door mountainbikes die van de berg naar beneden denderen.

De tweede wandeling vertrok ook vanuit ons hotel naar Canazei. Daar hebben we de lift genomen naar Pecol. Om verder de lift te nemen naar Col Dei Rossi. Vandaar uit moesten we eerst flink klimmen en om zeer steil af te dalen naar Passo Pardoi. Daar was het zeer druk met hotels, restaurants en bussen. De laatste lift bracht ons helemaal tot de Sass Pordoi (2950m) waar je een schitterend uitzicht had en wat kon rondlopen. Daarna via dezelfde weg weer terug met lift, klimmen, dalen om weer uit te komen in Canazei. Daar geluncht en verder teruggelopen naar Campitello waar we nog een keer de lift naar de Col Rodella namen. Aangezien het wat frisser werd zijn we redelijk snel weer naar beneden gegaan en terug gelopen naar het hotel.

Onze 3de wandeling vertrok vanaf Vigo Di Fassa. We zijn eerst met de auto naar de liften gereden omdat iets te ver lopen was vanuit het hotel. Met de lift naar de top van de Campedie (ook wel Rosengarten) gegaan om daar verder te gaan wandelen ,een makkelijke wandeling. Alleen zo makkelijk was nr 547 toch niet. Eerst een heel stuk door de bossen. Maar richting een refugio was het het zo steil naar boven over een kiezelpad dat wij niet snappen wat de Italianen onder makkelijk verstaan. Helaas moesten wij hetzelfde stuk ook weer terug naar de Campedie. Na de lunch hadden we gelukkig toch nog een makkelijke tocht gevonden nr 540. Deze ging vrij vlak ook richting een refugio. Na 1,5 uur waren we weer terug bij de lift om af te dalen naar beneden.

Na drie dagen wandelen en onze benen goed gevoeld te hebben, kregen ze nu wat rust. We namen de auto om passen te gaan rijden. Onze 1ste stop was bij een kunstmatig meer bij de Marmolade groep. Verder via Passo Di Fedaia (2057m) , Passo Di Giau (2233m) om terecht te komen in een filmspot opname van een Maserati reclame. De pas was ook een tijd helemaal afgesloten voor het gewone verkeer. Daarna verder naar Cortina DÁmpezzo voor een lunch stop. Tot slot via de Passo Pordoi (2239m) terug naar het hotel.

De laatste dag in Val Di Fassa reden we via de Campolongo pas richting Gardena die over ging in de Sella pas. Daar hadden we op de heenreis ook gereden en ook de terugreis zouden we hier weer komen. Op Sella pas hadden we met vrienden afgesproken voor de lunch. Daarna nog wat rondgelopen om de auto verder te nemen naar Val de San Nicola via een heel smal paadje. Daar wat rondgekeken en toen besloten terug te gaan naar ons hotel.

Gegeten hebben we deze week bij restaurant Tobia en pizzeria Kamerloy. Beide vielen zo goed in de smaak dat we ze vaker hebben bezocht.

De heenweg hebben we er 12 uur over gedaan met wel 23 baustellen. De terugweg zelfs nog wat langer door de files, 14 uur.

We hebben genoten van de schitterende omgeving in Val Di Fassa met zijn steilen bergen, mooie natuur, schitterende uitzichten, mooi hotel, lekker eten, flinke wandelingen en vele bochtjes. We hadden alleen niet verwacht dat het zo druk zou zijn met fietsers, motoren, auto's en bussen rond deze tijd. Het weer was heerlijk, in het dal vaak tegen de 30 graden maar boven op de berg heerlijk 't shirt weer.

https://photos.google.com/album/AF1QipOXQZJsQ4qGip5IHipTaQzH2WfLLn5KELrDav_e

Jubileumtocht Wandelvereniging Voetje voor Voetje uit Valkenswaard

Wandelvereniging Voetje voor Voetje uit Valkenswaard bestaat dit jaar 25 jaar. Ter ere hiervan organiseerde zij een gratis jubileumtocht door de Brabantse natuur. Diverse routes liepen dwars door de natuur van de Kempen. Bossen, vennen en heide wisselden elkaar af in deze streek. 
Vanuit de start aan de rand van Valkenswaard liepen wij richting het dorp Waalre. We passeerden de Galgenven en het Peetersven. Via kleine bruggetjes staken we de Dommel over. Zo kwamen we ook langs de Volmolen. De route was zeer goed gepijld en onderweg waren genoeg wagenrusten.